ابواسامه که از اصحاب امام صادق علیه السلام است می گوید روزی عازم کوفه بودم . برای خداحافظی خدمت امام جعفر صادق رسیدم . صحبتی بین من و ایشان رد و بدل شد . در ضمنِ صحبت،ایشان به من نکاتی را یادآوری کرده و فرمودند وقتی به کوفه میروی چنین کن :
به کسى که اطاعت مرا مى کند و حرف مرا گوش مى دهد سلام من را برسان و آنها را به این امور مهمه سفارش نما :
تقواى الهى و پرهیزگارى در دین
سعى و کوشش براى خدا
راستگویى و اداء امانت(باید امانت را به کسى که به شما اعتماد نموده برگردانید، چه آن شخص نیکوکار باشد و چه بدکار، زیرا رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله امر مى کرد حتى به برگرداندن نخ و سوزنى که امانت گرفته شده است .)
طولانى کردن سجده
خوب همسایه داری کردن
نماز خواندن در جمع عشایر
به تشییع مردگان حاضر شدن
عیادت از مریض
و پرداخت حقوق مردم

زیرا هر کدام از شما اگر در دینش پرهیزگار و راست گفتار بوده و اداى امانت کرده و اخلاقش را با مردم نیکو نماید؛ گفته مى شود این شخص جعفرى است ، و این سخن مرا خوشنود مى سازد.
و مى گویند: این ادب جعفر است
به خدا قسم هر گاه غیر از این باشد مصیبت و گرفتارى و ننگ آن متوجه من مى شود.
تقواى خدا را پیشه کنید، و براى ما زینت باشید نه مایه ننگ
تمام محبت و دوستى را به طرف ما جلب کنید و هر نسبت زشت و ناپسندى را از ما دور نمایید
در کتاب خداوند براى ما حقّى و خویشاوندى با رسول خداست
همچنین پاک بودن ما از ناحیه خدا در قرآن آمده است .
و پاکى ولادت را غیر از ما هیچ کس ادّعا نکرده مگر اینکه دروغگو بوده
زیاد به یاد خدا و مرگ باشید
بسیار تلاوت قرآن نمائید
صلوات بر پیغمبر صلّى اللّه علیه و آله بفرستید، زیرا صلوات فرستادن بر پیامبر برابر ده حسنه است

ابواسامه می گوید :
وقتی فرمایشات امام تمام شد حضرتش به من فرمودند :
آنچه را به تو وصیت نمودم حفظ کن ، و تو را به خدا مى سپارم .
مشکاة الانوار فی غرر الاخبار/ شیخ طبرسی / باب دوم / فصل سوم / حدیث اول

 
خلاصه ای متن حدیث بدین شرح است:
قَالَ أَقْرِئْ مَنْ تَرَى أَنَّهُ یُطِیعُنِی وَ یَأْخُذُ بِقَوْلِی مِنْهُمُ السَّلَامَ وَ أُوصِیهِمْ بِتَقْوَى اللَّهِ وَ الْوَرَعِ فِی دِینِهِمْ وَ الِاجْتِهَادِ لِلَّهِ وَ صِدْقِ الْحَدِیثِ وَ أَدَاءِ الْأَمَانَةِ وَ طُولِ السُّجُودِ وَ حُسْنِ الْجِوَارِ فَبِهَذَا جَاءَ مُحَمَّدٌ وَ أَدُّوا الْأَمَانَةَ إِلَى مَنِ ائْتَمَنَکُمْ عَلَیْهَا مِنْ بَرٍّ أَوْ فَاجِرٍ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ کَانَ یَأْمُرُ بِرَدِّ الْخَیْطِ وَ الْمِخْیَطِ صِلُوا فِی عَشَائِرِهِمْ وَ اشْهَدُوا جَنَائِزَهُمْ وَ عُودُوا مَرْضَاهُمْ وَ أَدُّوا حُقُوقَهُمْ فَإِنَّ الرَّجُلَ مِنْکُمْ إِذَا وَرِعَ فِی دِینِهِ وَ صَدَقَ الْحَدِیثَ وَ أَدَّى الْأَمَانَةَ وَ حَسَّنَ خُلُقَهُ مَعَ النَّاسِ قِیلَ هَذَا جَعْفَرِیٌّ فَیَسُرُّنِی ذَلِکَ وَ قَالُوا هَذَا أَدَبُ جَعْفَرٍ وَ إِذَا کَانَ عَلَى غَیْرِ ذَلِکَ دَخَلَ عَلَیَّ بَلَاؤُهُ وَ عَارُهُ وَ اللَّهِ لَقَدْ حَدَّثَنِی أَبِی أَنَّ الرَّجُلَ کَانَ یَکُونُ فِی الْقَبِیلَةِ مِنْ شِیعَةِ عَلِیٍّ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَیْهِ فَکَانَ أَقْضَاهُمْ لِلْحُقُوقِ وَ أَدَّاهُمْ لِلْأَمَانَةِ وَ أَصْدَقَهُمْ لِلْحَدِیثِ إِلَیْهِ وَصَایَاهُمْ وَ وَدَائِعُهُمْ یُسْأَلُ عَنْهُ فَیُقَالُ مَنْ مِثْلُ فُلَانٍ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ کُونُوا زَیْناً وَ لَا تَکُونُوا شَیْناً جَرُّوا إِلَیْنَا کُلَّ مَوَدَّةٍ وَ ادْفَعُوا عَنَّا کُلَّ قَبِیحٍ فَإِنَّهُ مَا قِیلَ لَنَا فَمَا نَحْنُ کَذَلِکَ لَنَا حَقٌّ فِی کِتَابِ اللَّهِ وَ قَرَابَةٌ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ وَ تَطْهِیرٌ مِنَ اللَّهِ وَ وِلَادَةٌ طَیِّبَةٌ لَا یَدَّعِیهَا أَحَدٌ غَیْرُنَا إِلَّا کَذَّابٌ أَکْثِرُوا ذِکْرَ اللَّهِ وَ ذِکْرَ الْمَوْتِ وَ تِلَاوَةَ الْقُرْآنِ وَ الصَّلَاةَ عَلَى النَّبِیِّ فَإِنَّ الصَّلَاةَ عَلَیْهِ عَشْرُ حَسَنَاتٍ خُذْ بِمَا أَوْصَیْتُکَ بِهِ وَ أَسْتَوْدِعُکَ اللَّهَ